Projekt dworca PKS w Lublinie opracował Wiesław Żochowski, konstruktorem był Eugeniusz Szurgot. Projekt wykonało Warszawskie Biuro Studiów i Projektów Tranportu Drogowego i Lotniczego. Zrealizowano go w latach 1965-1968. Dworzec był średniej wielkości, przewidziany dla mniejszych miast wojewódzkich na szlakach intensywnej komunikacji PKS. Projekt został wybrany jako jeden z 5. Dworzec umieszczono przy zrealizowanym odcinku trasy W-Z. Teren dworca zajmuje powierzchnię 1 ha. Budynek zbudowano w rzucie o kształcie litery L. Halę przeszklono, by łączyła się przestrzennie z otoczeniem. W budynkach umieszczono poczekalnię, kiosk, punkt bagażowy, bufet, poczekanię dla kobiet z dziećmi, pomieszczenia biurowe, techniczne i dyspozycyjne, pokoje dla nocujących kierowców autobusów. Powierzchnia pomieszczeń wyniosła 740 m2.

Rozpatrywano też inne lokalizacje, m. in. przy dworcu PKP, ale przyjęto że lokalizacja na Podzamczu będzie lepsza z racji na sąsiedztwo istniejących i projektowanych ulic. Minusem pozostawała odległość od dworca kolejowego. Pasażerowie kolei PKP musieli przejechać całe miasto komunikacją miejską.

Dworzec był projektowany i budowany 8 lat, już w momencie zbudowania był za mały na przyszłe potrzeby.

Dworzec uruchomiono kilka miesięcy wcześniej, ale otoczenie nie zostało od razu urządzone. Nawierzchnie były nierówne, brak było zieleni. Budynek zakryto nieplanowanymi napisami, obok niego ustawiono kioski, co wprowadziło bałagan przestrzenny, niwecząc kompozycję dworca. Braki materiałów wymusiły oszczędne wykończenie budynku dworca. Zabrakło planowanej ceramicznej okładziny elewacji.

W niewiele zmienionej formie budynek dworca funkcjonuje do dziś (2019 r.), pomimo liczbych planów modernizacji w pierwszych dziesięcioleciach XXI wieku.