W tym miejscu opisana jest historia lubelskich ulic. Szczególna uwaga położona jest na okres po drugiej wojnie światowej, kiedy drogi są dostosowywane do szybko rosnącej liczby samochodów. W okresie PRL, pomimo słabej dostępności samochodów osobowych dla ludności, stopniowo zwiększała się liczba samochodów osobowych i ciężarowych. Za czasów Bieruta na ulicach miasta widywano głównie ciężarówki, autobusy i nieliczne samochody powojenne i przedwojenne. Dużo było za to furmanek konnych. W latach 50. rozpoczynano asfaltowanie ulic. W czasach Gomułki liczba samochodów rosła, prawdziwą ekspansję samochodów i dróg przyniosły jednak dopiero lata 70. i czasy Gierka. Inwestycje wtedy rozpoczęto kontynuowano w latach 80. Koniec PRL oznaczał koniec centralnego planowania i duże zmiany dla inwestycji. Zahamował bardzo szybki rozwój terytorialny miasta, wiążący się z szybką rozbudową dróg. Stale pogarszał się stan nawierzchni. Dopiero wejście Polski do Unii Europejskiej wiązało się ze zwiększeniem nakładów na drogi i stopniową modernizacją nawierzchni.

Aleje Racławickie

Proste Aleje Racławickie ciągnące się po horyzont to droga wytyczona na początku XIX wieku, kiedy korzystając z nowych technik budowy dróg wytyczono w Królestwie Polskim proste szlaki zastępujące dawne gościńce. Wytyczenie Traktu Warszawskiego miało miejsce w okresie 1817-1826. Obecna nazwa ulicy pochodzi z 1917 roku. W międzywojniu ulica ta nabierała znaczenia i była brukowana. W czasach okupacji wykonano nawierzchnię klinkierową. Dopiero w 1956 r. pojawił się asfalt. Prawdopodobnie w latach 60. ulicę poszerzono i taki kształt zachowała do dziś. Już od 2017 r. szykowana jest przebudowa ulicy. Projekt jest jednak krytykowany, a dodatkowo przetargi są odwoływane, gdyż oferty przekroczyły kosztorys, przygotowywany w okresie gdy prace budowlane były znacznie tańsze.

Artykuł jest w przygotowaniu i będzie rozbudowywany.